Nie jest przecież tak, że tylko źli rodzice mają problemy z własnymi dziećmi. Często problemy u maluchów wcale nie wynikają z ich złego samopoczucia, ale nadopiekuńczości rodziców.

Główne przyczyny

Rodzice bardzo często nie zdają sobie sprawy z tego, jaką istotną rolę sen odgrywa w życiu ich dziecka. Bez odpowiedniej ilości snu mały człowiek nie będzie miał szans na odpowiedni rozwój, będzie zmęczone i rozdrażnione, a to z kolei z pewnością wpłynie i na nastrój samych rodziców. Każde dziecko potrzebuje odpowiedniej do swojego wieku ilości snu, by móc, po prostu, prawidłowo funkcjonować. Nie powinno się więc w żaden sposób zaniedbywać tego.

Wśród głównych przyczyn, powodujących trudności ze snem u dziecka, wyróżnia się:

1. przyzwyczajenie dziecka od małego, że nie zasypia samo, a tylko w ramionach jednego z rodziców;
2. częste interweniowanie rodziców w nocy, w sytuacjach, gdy dziecko wybudza się; takie zachowanie prowadzi wyłącznie do tego, że mały człowiek przyzwyczaja się do tego, że w nocy powinien zawsze wołać swoich rodziców, a nie samemu spróbować ponownie zasnąć;
3. brak reguł związanych z godzinami zasypiania dziecka; często rodzice przystają na to, by ich pociecha zasypiała zawsze wtedy, gdy ma na to ochotę, niezależnie od pory dnia; nie zdają sobie jednak sprawy z faktu, że ich zachowanie prowadzi wyłącznie do całkowitego rozregulowania rytmu dnia ich malucha, ale i ich samych; w takiej sytuacji dziecko, nie mając ustalonych godzin spania, może obudzić się równie dobrze w środku nocy i zażądać zabawy;
4. przetrzymywanie dziecka do późnych godzin wieczornych; taka sytuacja dotyczy szczególnie tych rodziców, którzy są zmuszeni do pracy do późna; chcąc pobyć z własnym dzieckiem, nie pozwalają mu długo zasnąć, co, rzecz jasna, wpływa niekorzystnie na jego rytm biologiczny; rodzice ci zapominają o podstawowym fakcie, iż małe dziecko potrzebuje znacznie więcej snu niż przeciętny dorosły człowiek;
5. nieregularne godziny snu dziecka; maluchy zawsze powinny mieć stałe godziny snu, bez względu na to, co zamierzają robić jego rodzice; niestety, ale pierwsze miesiące życia dziecka, wymagają od jego opiekunów pewnych kompromisów i zmian w dotychczasowym życiu; jednak przystanie na kompromis, z pewnością zaowocuje w przyszłości.

Jak sobie radzić

• Nie powinno się przyzwyczajać dziecka do kołysania przed snem; maluch powinien zasypiać sam we własnym pokoju; nie potrzebuje do ego towarzystwa rodziców.
• Należy ustalić regularne godziny snu dziecka; małe dzieci nie mają wrodzonego zegara, dlatego też nie wiedzą, kiedy powinny iść spać, a kiedy nie; przez pierwsze miesiące życia dziecka to rodzic powinien czuwać nad tym, by jego dziecko szło spać o określonych porach, tak by miało zapewnioną odpowiednią ilość snu na dobę.
• Dziecko powinno zasypiać we własnym łóżeczku; rodzice nie mogą pozwalać swojej pociesze, by zasypiała tam, gdzie akurat siedzi lub leży; takie nawyki wpływają niekorzystnie na dalszy rozwój małego człowieka, a dodatkowo rozregulowują jego zegar biologiczny.
• Chcąc uśpić dziecko można sięgnąć po pomoc pod postacią smoczka; ostatnie odkrycia naukowców z Fundacji ds. Badań nad Występowaniem Zespołu Nagłego Zgonu Niemowląt dowodzą, że smoczek znacząco zmniejsza ryzyko śmierci łóżeczkowej.