Kto nie marzy o tym, by móc kontrolować własne sny? Ile razy budzimy się rano i próbujemy sobie przypomnieć obrazy z minionej nocy, które jednakowoż pozostają poza naszym zasięgiem? Świadome śnienie może być bramą do innego świata, do naszego JA, które pozostawała dotąd poza obrębem naszej świadomości. W angielskim zjawisko to określa się mianem lucid dreaming, co w wolnym tłumaczeniu będzie oznaczało mniej więcej „jasne śnienie”. Dlaczego „jasne”? Gdyż śniąc świadomie człowiek pozostaje przez cały czas świadomy sytuacji, w której się znajduje. 

Zobacz także: Sny w kulturach starożytnych

Zwykle podczas snu nie zdajemy sobie sprawy z tego, co się wokół nas dzieje. Przyjmujemy najzwyczajniej w świecie obrazy, które pojawiają się, nie zastanawiając się nad ich autentycznością. Tymczasem w śnie jasnym pozostajemy krytyczni wobec tego, co przyszło nam oglądać w czasie danego snu. Fakt, że śnimy, jest naszym przewodnikiem. Sny są filmem, projekcją, a nie rzeczywistością. Dzięki temu w pełni zdajemy sobie sprawę, że podczas snu mamy do czynienia z pewnym tylko wyobrażeniem, nie prawdą, wyobrażeniem, które może być nam pomocne w dotarciu do własnego wnętrza.

W pogoni za życiem ludzie często nie mają czasu dla samych siebie. Każdego dnia odkładają coś na później, co w rzeczywistości oznacza – na nigdy. Zapominamy o rzeczach, własnych przemyśleniach, umykają one nam, kryją się w zakamarkach naszej pamięci. W czasie snu ludzki mózg wybiera często całkiem przypadkowe obrazy, ale nie rzadko się zdarza również, iż ukazuje śniącemu znaki (sytuacje, postaci, figury), które w jakiś sposób były lub są nadal dla niego istotne, a które w normalnym życiu (na jawie) pozostają poza obrębem świadomości człowieka. Sny są jak mapa, której jednak zwykle nie jesteśmy w stanie odczytać. Budząc się rano nie pamiętamy tego, o czym zaledwie przed chwilą śniliśmy, tego, co właśnie przeżywaliśmy śpiąc. Nie zdajemy sobie sprawy z wagi znaków, które nasz mózg wydobył z czeluści zapomnienia.

Zobacz także: Jakie są przyczyny bezsenności