Początki senników

Najstarsze znane dziś senniki powstały w starożytności lub na początku średniowiecza. Należą do nich, m.in.:

• sennik asyryjski – stworzony przez asyryjskiego króla Assurbanipala w 650 roku p.n.e. Znaczenia różnych snów zapisane na glinianych tabliczkach władca gromadził w swojej bibliotece. Jeden ze snów zapisanych na tabliczkach mówi o tym, że marzenie senne o wzbijaniu się w przestworza zapowiada stratę wszystkiego, co się posiada;

• sennik babiloński – jest najstarszą na świecie księgą snów. Zawiera spis sennych symboli oraz ich interpretację. Sennik babiloński jest dowodem na istotne znaczenie snów w ówczesnej kulturze. Obrazy pojawiające się w marzeniach sennych były odbierane przez mieszkańców Mezopotamii jako znaki od bogów, mające pomóc w poznaniu przyszłości. Według Babilończyków sny dzieliły się na te zsyłane przez demony (tzw. złe sny) oraz zsyłane przez bogów (tzw. dobre sny). Były one interpretowane głównie przez specjalnych kapłanów. Niektórzy ludzie zwracali się do nich z prośbą o wyśnienie jakiegoś snu. Kapłani w tym celu odprawiali specjalne rytuały albo pościli;

• sennik egipski – pochodzi z 1350 roku p.n.e. Wyróżnia sny dobre i złe. Zawiera również treści zaklęć, które miały pomóc Egipcjanom w uniknięciu konsekwencji złych snów. Sennik Egipski znajduje się obecnie w zbiorach Muzeum Brytyjskiego;

• sennik grecki – podobnie jak sennik egipski i babiloński dzieli sny na złe i dobre. Grecy zajmowali się inkubacją snów. Jednak przed całym procesem wywoływania konkretnych marzeń sennych, przez dwa dni wykonywali obrzędy służące samooczyszczeniu. Było to powstrzymywanie się od seksu, jedzenia ryb i mięsa oraz picia innych napojów niż woda. Grecy przed każdym procesem inkubacji składali również ofiarę bogu, z którym chcieli się porozumieć;